>dünyanın en zor işi

>

yasemin: hadi yesene
yasemin: yemek bitince oyuna oyun demiycez. kızma birader masada bak.
yasemin: heeey nereye gittin, yemiyosun yine
y: ohoooo hep döküldü, bak yerlere falan
y: e ama sürekli döküyosun. allah aşkına bi dökmeden ye, dünyanın en zor işi değil bu!
cem: dünyanın en zor işi seninle yaşamak!

bu akşam aramızda geçen konuşma. çok güldüm, hak etmiştim.
düşünüyorum da, şu yemek meselesinde, ek gıdaya geçtiğimiz günden beri (yani 5 yıldır) sürekli yanlış işler yapıp duruyorum. öğrenemedim gitti,
önce kendime söylemem lazım: yemek yiyen çocuğa karışmayı bırak, dünyanın en zor işi değil bu!

foto: 25/4/2009, çiya
This entry was posted in cem'in günlüğü, gündelik, mutfak hikayeleri, yasemin. Bookmark the permalink.

10 Responses to >dünyanın en zor işi

  1. Damla says:

    >Ilgaz da bana bunu söylemeden bıraksam iyi olur😦 Sigarayı bile daha kolay bıraktım. Sanırım bu bir genetik bug, annelerde olan, "ya yiyecek bulamazsam" diye bulduğumuzu tıkıştırmaya çalışıyoruz ağzına. Antalya'da karain mağarasında yaşamıyoruz ama.Bu yazıya da hak vermiştim zamanında: http://antiquemommy.com/2006/08/23/the-broccoli-police/

  2. asliberry says:

    >Böyle mıh gibi kalıyor insan sandalyesinde değil mi? Söyledikleri bir cümle insanı ciddi iç hesaplaşmalara itiyor. Ben çok beterim bu konuda. Dökme, elini yıkadın mı? Hatta öyle otomatiğe takmışım ki, çocuk yemeği bitirmiş, ben hala dökme, dökme, Dökme, DÖKMEEEE diyorum. Özgürlük Okulu'nu okudum okuyalı kendimi dizginlemeye çalışıyorum. Artık ikide bir seni uyarmayacağım dedim, sen kendi sorumluluğunu alabilirsin. Bu sefer de bezdiğimi ve tavır yaptığımı zannedip ama anne benim senin uyarılarına ihtiyacım var dedi. Çocukların ne kadar çok şeyi öğrenmesi gerekiyormuş ya. Öfff. Onların işi bizde de zor.

  3. Müge says:

    >Çiyaaaa!!! Ben de Çiya'ya gitmek istiyorummm! Bu arada ne güzel çıkmış fotoda öyle, kıyamam, küskün bakışlar falan…

  4. >Yemek yedirme ısrarı bende de var çocuk doydum dese bile inanmıyorum ona ne yedin ki bak bunuda yersen diye başlayan cümlelerin ardından bir sürü ödül sunuyorum ona benim ısrarlarım sonunda ya ağlıyor ya kusuyor çocuk bezdi artık

  5. k.i.s.d. says:

    >Hmmm ders alınacak yazılar klasöründe en başa geçsin bu yazı! Çok geç olmadan🙂

  6. Ayse says:

    >bunaysa bayıldım.. keratayı özlemişim..

  7. yasemin says:

    >ayşe, nasıl ama lafı gediğine iyi oturtmuş, di mi? yalan da değil aslında, bana da zor geliyor kendimle yaşamak.

  8. Ayse says:

    >herkese zaman zaman kendiyle yaşamak zor gelebilir bence. Ben de bazen kendimi zihnimde uçuşan düşünce ve duyguları abartıp ciddiye alarak sıkılıyorum ama sonra diğer tarafa zıplıyorum.. hemencecik olamıyo tabi emek gerekiyo. Biraz doğayla haşır neşir olmak, kitaba-müziğe konsantre olmak, sakince yemek yemek yetiyo bazen.. herşeye rağmen nefes alabilmek güzel ama. yaman oğlan bu küçük yakışıklı! annesi & babası gibi çok akıllı ama kendine özgü bi genç adam :)17 mart akşamüstüne dek İst.dayım. Denk getirebilirsek bi Kadıköy yapalım..

  9. yasemin says:

    >yapalım, ararım.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s